Lambeth Walk w południowym Londynie była niegdyś „najsłynniejszą ulicą Londynu”.
Po rewolucji przemysłowej obszar ten stał się jednym z głównych londyńskich targów ulicznych, na których sprzedawano żywność, książki, ceramikę i narzędzia gospodarstwa domowego. Obszar ten szybko stał się znany jako Lambeth Walk. Słynna piosenka i taniec o tej samej nazwie pochodzi z 1899 roku, kiedy to Alec Hurley wykonał oryginalną piosenkę, hołdującą dumnym londyńczykom z klasy robotniczej.
The Lambeth Walk to rytmiczny swagger, śpiewany z akcentem Cockney. Taniec został później zaadaptowany do musicalu „Me and My Girl” z 1937 roku, w którym piosenkę wykonał Lupino Lane, gwiazda muzyki East Endu. Słowa piosenki brzmią następująco:
„Lambeth you’ve never seen. The skies ain’t blue, the grass ain’t green. It hasn’t got the Mayfair touch, but that don’t matter very much.” „Anytime you’re Lambeth way. Any evening, any day. You’ll find us all doing the Lambeth walk.”
Utwór stał się muzycznym hitem w Me and My Girl, został zaadaptowany na ekran w 1939 roku i został nazwany, jak można się domyślić, „The Lambeth Walk”. Radosna melodia została później wykorzystana w filmie propagandowym z 1942 roku, który wyśmiał nazistów. Był to jeden z najwcześniejszych przykładów „parodii” i podobno zirytował niemieckiego nazistę i ministra propagandy III Rzeszy Niemieckiej, Josepha Goebbelsa.
Lambeth Walk był znany na całym świecie. Niestety, obszar ten został zbombardowany podczas II wojny światowej i jak wiele londyńskich ulic, zaraz po wojnie walczył o odbudowę.
Ostatecznie wiele domów szeregowych w okolicach Lambeth Walk zostało przekształconych w nowoczesne mieszkania w latach sześćdziesiątych XX wieku. Dziś jest to cicha, mieszkalna ulica, ale jej urok nie został zapomniany, a pobliskie malowidła ścienne są hołdem dla barwnej historii Lambeth Walk i zabawnych postaci, które tam żyły.
Map:
https://goo.gl/maps/ZyeLuwbXWSqMdnyW6
