Niektóre z zagubionych i opuszczonych londyńskich stacji metra są ukryte na widoku. Mijasz je w metrze, a jeśli masz szczęście, możesz rzucić okiem na nie z okien, gdy przejeżdżasz obok. Inne jednak są w bardziej nietypowych, a czasem fascynujących miejscach.
Tak jest w przypadku mało znanej starej stacji w zachodnim Londynie, która została później zastąpiona znacznie lepiej znaną, znajdującą się w pobliżu. W 1903 roku firma Ealing & South Harrow Railway otworzyła maleńką stację na Twyford Abbey Road.
Była ona dość prosta – tylko dwie drewniane platformy, most i kilka małych budynków. Ale stacja Park Royal and Twyford Abbey została zbudowana tuż obok niesamowitej gotyckiej rezydencji – Twyford Abbey – która dała nazwę całemu obszarowi.
Zbudowany w średniowieczu dom należał niegdyś do panów z dworu West Twyford, którzy byli właścicielami okolicznych gruntów. Do 1593 r. dwór był jedynym miejscem zamieszkania w West Twyford, a St Mary’s Church stał się prywatną kaplicą.
Został częściowo rozebrany około 1715 r., w tym czasie odbudowano także kaplicę. Dom został później sprzedany Thomasowi Willanowi w 1806 roku.
Willan przemianował dwór na „Twyford Abbey”, aby nadać mu romantyczne, pseudo-klasztorne skojarzenie i wkrótce nazwa ta została zastosowana do całego obszaru wokół West Twyford. W tym czasie dom został przekształcony w upiornie wyglądającą rezydencję w stylu gotyckim – stylu, który był wówczas modny wśród arystokratów.
Do 1902 r. – mniej więcej w czasie otwarcia dworca, opactwo stało się domem opieki, gdy zostało kupione przez rzymskokatolicki zakon Alexian Brothers, którzy kilkakrotnie powiększali i zmieniali dom.
Jednak pobliska stacja Park Royal and Twyford Abbey została w rzeczywistości zbudowana, aby zabierać pasażerów do i ze 102-hektarowego Royal Agricultural Showground, który leżał tuż na wschód od stacji. Właśnie dlatego nazwano go Park Royal.
W 1931 roku stacja została przeniesiona, a nowe perony położono na wschód od istniejącego miejsca, aby obsługiwać rozwijające się przedmieście Western Avenue. Wzniesiono tymczasowe budynki dla nowej stacji Park Royal, a starą zamknięto.
Nowy budynek dworca Park Royal zaprojektowany przez Felixa Landera został ukończony w 1936 roku. Była to piękność z charakterystyczną 67-metrową wieżą i okrągłą salą rezerwacji. Jest to jeden z najwspanialszych dzieł architektury londyńskiego metra i został wpisany do rejestru zabytków w 1987 roku.
Nieuchronnie sprawy potoczyły się dalej. Stary dworzec został zburzony, a pobliskie opactwo Twyford popadło w ruinę. Upiorny budynek nadal wychodzi na North Circular Road, ale w 1988 roku przestał być używany jako dom opieki.
Jest on wymieniony w English Heritage’s Buildings at Risk jako priorytet A – co oznacza, że istnieje „bezpośrednie ryzyko dalszego pogorszenia lub utraty materiału, nie uzgodniono żadnego rozwiązania”.
Zostało udzielone zezwolenie na przekształcenie rezydencji w szkołę średnią o pojemności 1150 osób w 2017 r., ale według Ealing Council plan upadł.
Pełną historię stacji Park Royal i Twyford Abbey można przeczytać w fascynującej książce JE Connora „London’s Disused Underground Stations”.
