Zmarł Charlie Watts, skromny i niezachwiany perkusista Rolling Stones, który pomógł zakotwiczyć jedną z największych sekcji rytmicznych rocka.
Bernard Doherty powiedział we wtorek, że Watts „odszedł dziś spokojnie w londyńskim szpitalu w otoczeniu swojej rodziny”. Miał 80 lat. „Charlie był cenionym mężem, ojcem i dziadkiem, a także jako członek The Rolling Stones, jednym z największych perkusistów swojego pokolenia” – powiedział Doherty.
Rzecznik artysty już na początku sierpnia zapowiedział, że z powodów medycznych nie weźmie udziału w jesiennej trasie zespołu po Stanach Zjednoczonych. „Charlie przeszedł udaną operację, ale jego lekarze uważają, że musi odpocząć” – powiedział wtedy.
Watts był członkiem Rolling Stones od 1963 roku. Wraz z frontmanem Mickiem Jaggerem i gitarzystą Keithem Richardsem był jednym z najstarszych członków słynnego zespołu rockowego, w którym grali Mick Taylor, Ronnie Wood i Bill Wyman.
Cichy, elegancko ubrany Watts był często wymieniany wraz z Keithem Moonem, Ginger Baker i garstką innych jako czołowy perkusista rockowy, szanowany na całym świecie za swój styl. The Stones zaczęli, jak powiedział Watts, „jako biali faceci z Anglii grający czarną amerykańską muzykę”, ale szybko rozwinęli swoje własne, charakterystyczne brzmienie.
Watts był perkusistą jazzowym we wczesnych latach i nigdy nie stracił zamiłowania do muzyki, którą pokochał, kierując własnym zespołem jazzowym i podejmując się wielu innych projektów pobocznych. Klasyczne piosenki Stonesów, takie jak „Brown Sugar” i „Start Me Up”, często zaczynały się od ostrego riffu gitarowego Richardsa, z Wattsem tuż za nim.
Współpracował z Jaggerem przy coraz bardziej spektakularnych scenografiach do tras koncertowych grupy. Dostarczył również ilustracje do tylnej okładki uznanego albumu „Between the Buttons” z 1967 roku i nieumyślnie nadał płycie jej tytuł. Dla świata był gwiazdą rocka. Ale Watts często mówił, że rzeczywiste doświadczenie było wyczerpujące i nieprzyjemne, a nawet przerażające.
Znalazł schronienie przed rockowym życiem, poślubiając Shirley Ann Shepherd w 1964 roku i wkrótce potem mając córkę Seraphinę. Podczas gdy inne słynne małżeństwa rockowe rozpadły się, ich małżeństwo się utrzymało. Jagger i Richards mogli jedynie pozazdrościć swojemu koledze z zespołu obojętności na sławę i względnego zadowolenia w jego życiu prywatnym, które obejmowało szczęśliwe doglądanie koni na wiejskiej posiadłości w Devon w Anglii.
Od dzieciństwa pasjonował się muzyką, zwłaszcza jazzem
Charles Robert Watts, syn kierowcy ciężarówki i gospodyni domowej, urodził się 2 czerwca 1941 r. w Neasden w Londynie. Od dzieciństwa pasjonował się muzyką, zwłaszcza jazzem. Zakochał się w perkusji po usłyszeniu Chico Hamilton i nauczył się grać słuchając płyt Johnny’ego Doddsa, Charliego Parkera, Duke’a Ellingtona i innych gigantów jazzu.
Kariera Wattsa nabrała rozpędu po tym, jak grał z Blues Incorporated Alexisa Kornera, dla którego również występował Jagger, i został zachęcony przez Kornera do dołączenia do Stones. Watts na początku nie był fanem muzyki rockowej.
Watts był ostatnim człowiekiem, który dołączył do Stonesów; zespół od miesięcy szukał stałego perkusisty i obawiał się, że Watts jest dla nich zbyt dobry. Richards przypomniał sobie, że zespół tak bardzo chciał, aby dołączył, że członkowie ograniczyli wydatki, aby móc zapłacić Wattsowi odpowiednią pensję. Watts powiedział, że początkowo wierzył, że zespół będzie miał szczęście przetrwać rok.
„Każdy zespół, w jakim byłem, trwał tydzień.” „Zawsze myślałem, że the Stones przetrwają tydzień, potem dwa tygodnie, a potem nagle mija 30 lat”.
Charlie Watts
Mając zabezpieczoną finansową przyszłość ze względu na status Stonesów jako jednego z najpopularniejszych zespołów grających na żywo na świecie, Watts mógł zaspokoić swoją pasję do jazzu, organizując serię nagrań i występów jednych z najbardziej utalentowanych muzyków w Wielkiej Brytanii. Jego pierwsza płyta jazzowa, „Live at Fulham Town Hall” z 1986 roku, została nagrana przez Charlie Watts Orchestra.
Watts był uznanym liderem zespołu jazzowego, kiedy w 2004 roku zachorował na raka gardła. Otrzymał intensywne leczenie i całkowicie wyzdrowiał. Powrót do zdrowia pozwolił mu wznowić koncertowanie zarówno z The Stones, jak i z jego zespołem jazzowym. Do tego czasu młody mężczyzna, który pod koniec lat sześćdziesiątych miał brązowe włosy sięgające ramion, wyewoluował w siwowłosego, nienagannie ubranego starszego męża stanu rocka.
