Podobnie jak w Londynie, ceny w Walii i Irlandii Północnej wzrosły o ponad 10% w porównaniu z czerwcem ubiegłego roku, co przewyższa główną krajową inflację wynoszącą 9,4%.
Ceny żywności wzrosły mniej niż usługi ogółem, ale nadal istnieje wyraźny podział w tym, jak rosną ceny różnych rodzajów artykułów w różnych częściach Wielkiej Brytanii.
ONS mierzy inflację poprzez prowadzenie rejestru cen 730 produktów spożywczych, towarów i usług, które mają być reprezentatywne dla tego, na co brytyjscy konsumenci wydają swoje pieniądze. Lista ta, znana jako „the shopping basket”, jest aktualizowana co roku, więc pozostaje aktualna.
Częścią sposobu, w jaki śledzi się zmiany cen, jest odwiedzanie sklepów w całej Wielkiej Brytanii i rejestrowanie cen widocznych na półkach, które są następnie publikowane w całości, łącznie z wagą opartą na rodzaju sklepu i tym, jak reprezentatywny jest dany artykuł. Na przykład, cena głównej marki widziana w wielu sklepach może mieć większą wagę niż wersja tej samej pozycji pod marką własną.
Dane, które zostały przeanalizowane, obejmują tylko przedmioty znalezione w sklepie, podczas gdy ONS rejestruje również część cen w Internecie.
„Nawyki dotyczące wydatków osobistych naprawdę mają znaczenie”
Niekoniecznie oznacza to, że ludzie w miejscach, w których ceny rosły najszybciej, skończą w gorszej sytuacji. Jack Leslie, starszy ekonomista w Resolution Foundation, który specjalizuje się w inflacji i nierównościach majątkowych, powiedział, że „wzorce wydatków osobistych i lokalnych naprawdę mają znaczenie”.
„Jeśli jesteś kimś, kto mieszka w małym, energooszczędnym mieszkaniu w Londynie, kto nie posiada samochodu, twój osobisty poziom inflacji będzie ogromnie niższy niż kogoś, kto mieszka w przeciekającej rezydencji na wyżynach Szkocji, ponieważ pułap cen energii poszedł w górę.” „W dłuższym okresie czasu obserwuje się tendencję do wzrostu kosztów mieszkaniowych i innych kosztów utrzymania na obszarach, gdzie płace są najwyższe, dlatego różnice w poziomie życia między narodami i regionami są mniejsze niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Te dane to potwierdzają.” „Ale to nie jest dobra wiadomość, że te różnice się zmniejszają, tylko że niektóre miejsca radzą sobie gorzej niż inne. Wszędzie naprawdę mocno uderzy kryzys kosztów utrzymania. Nikt nie może przed nim uciec. Realne dochody obywateli spadają, co powoduje wiele stresu i trudności, a także potencjalnie prowadzi do ubóstwa”.
Dane opublikowane przez HMRC pokazują, że podczas gdy średnie płace wzrosły w całej Wielkiej Brytanii, ceny rosły szybciej.
Ludzie nadal zarabiają więcej w Londynie niż w innych częściach kraju, 2 556 funtów miesięcznie w porównaniu ze średnią brytyjską 2 108 funtów i mniej niż 2 000 funtów na północy Anglii, w Midlands, na południowym zachodzie i w Irlandii Północnej.
Ile więcej kosztuje piwo w różnych częściach kraju?
Podczas gdy istnieje tylko pięć pensów różnicy między średnią ceną mleka w najtańszej części kraju w porównaniu z najdroższą (1,28 funta za cztery pinty pełnego mleka na północnym zachodzie vs 1,33 funta na północnym wschodzie), istnieją wyraźniejsze różnice, jeśli chodzi o takie rzeczy jak alkohol.
Pinta beczkowego bittera kosztuje średnio 2,89 funta na północnym zachodzie, ale 1,50 funta więcej w Londynie. Podobnie jest w przypadku wina i piwa, natomiast najtańsza whisky – co może nie jest zaskoczeniem – jest w Szkocji.
Leslie twierdzi, że regionalne różnice w kosztach hospitality zwykle odzwierciedlają różnice płac.
Inne czynniki, które mają wpływ na zmiany cen na poziomie lokalnym, to m.in. ilość produktów importowanych w porównaniu z tymi, które są wytwarzane lub uprawiane lokalnie, oraz rodzaje sklepów, z których ludzie są przyzwyczajeni korzystać.
Leslie mówi, że podczas pandemii „ludzie stali się mniej chętni do chodzenia do dużego supermarketu i było większe zapotrzebowanie na lokalne sklepy na rogu”, szczególnie w obszarach zabudowanych. Dodał:
„Spodziewałbym się, że produkty importowane będą rosły w cenie szybciej niż nieimportowane, ze względu na zakłócenia w łańcuchach dostaw i kursach walut”.
