Ministerstwo Skarbu Wielkiej Brytanii obiecało zwiększyć konkurencyjność krajowego sektora finansowego po Brexicie. Posłowie twierdzą, że te „wielkie obietnice” nie zostały spełnione.
„Edinburgh Reforms”, wprowadzone przez kanclerza Wielkiej Brytanii Jeremy’ego Hunta pod koniec 2022 r., jak dotąd nie uczyniły krajowego centrum finansowego bardziej atrakcyjnym dla globalnych inwestorów. Wynika tak z raportu opublikowanego przez Treasury Select Committee.
Wprowadzając reformy, Hunt twierdził, że utrzyma wysokie standardy regulacyjne Wielkiej Brytanii. Obiecał, że wykorzysta pro-brexitową swobodę, ponieważ to już nie Unia Europejska określa brytyjskie zasady bankowe. Polityka ta miała również na celu przeciwdziałanie negatywnym skutkom Brexitu dla sektora finansowego.
Kiedy londyńska dzielnica finansowa została objęta zakazem oferowania akcji notowanych na giełdzie UE klientom spoza Wielkiej Brytanii, City zaczęło tracić firmy i bankierów na rzecz europejskich ośrodków, takich jak Amsterdam.
W niektórych kręgach reformy zostały nawet nazwane „Big Bang 2.0” ze względu na plany złagodzenia zasad notowań na London Stock Exchange, co stanowi odniesienie do deregulacji w latach 80-tych, która pomogła przekształcić City w globalną potęgę finansową.
„Na podstawie tego, co zostało dotychczas dokonane, Podkomisja jest zdania, że żadne z dotychczasowych osiągnięć nie będzie miało istotnego wpływu na gospodarkę Wielkiej Brytanii” – stwierdzili członkowie komisji. „Wiele aspektów prac uwzględnionych w Edinburgh Reforms nie jest reformami, ale raczej pracami przygotowawczymi do potencjalnych reform w przyszłości i należy je traktować jako takie”.
Z przeglądu wynika, że sześć działań uznanych przez rząd za „zrealizowane” nie zostało jeszcze ukończonych, a kolejnych sześć polegało jedynie na opublikowaniu dokumentu lub zaproszeniu do konsultacji społecznych.
Wdrażanie zmian trwa zbyt długo, stwierdzili posłowie, dodając, że reformy, które przyniosą największe zmiany, powinny być teraz traktowane priorytetowo.
