Premier Wielkiej Brytanii, Boris Johnson, chce, aby pierwsi migranci, którym wystawiono „bilet w jedną stronę” do Rwandy, odlecieli w ciągu około sześciu tygodni.
Rząd jest jednak przygotowany na to, że szeroko krytykowane plany zostaną zaskarżone do sądu, co może stanowić przeszkodę w ich realizacji.
Andrew Griffith, director of policy w No 10, powiedział, że jest nadzieja, iż program zostanie uruchomiony „w ciągu kilku tygodni lub kilku miesięcy”.
Zapytany, kiedy jego zdaniem pierwsza osoba ma zostać wysłana do Rwandy, poseł powiedział:
„Nie wymaga to nowego prawodawstwa – uważamy, że możemy to zrobić w ramach istniejących konwencji.” „Dlatego też wdrożenie i uruchomienie tego systemu powinno być możliwe w ciągu kilku tygodni lub kilku miesięcy. Pod tym względem jesteśmy więc gotowi do działania”.
Zarówno Johnson, jak i minister spraw wewnętrznych Priti Patel przyznali, że plany te mogą zostać zaskarżone do sądu.
Koszty programu pozostają niepewne, ale dziennik The Times donosi, że każdy migrant wysłany do Rwandy ma kosztować brytyjskich podatników od 20 000 do 30 000 funtów. Koszty te obejmowałyby zakwaterowanie przed i po podróży, a także koszt miejsca w samolocie.
W tym samym czasie Minister Spraw Wewnętrznych zawarła z Rwandą porozumienie gospodarcze o wartości 120 mln funtów, a w ślad za tym mają pójść pieniądze za każdą przeprowadzkę.
W czwartek przed siedzibą Home Office zebrali się protestujący z tablicami z napisem „refugees welcome here”, deklarując zamiar „walki” z tym posunięciem.
Organizacje charytatywne potępiły te plany jako „okrutne i paskudne”, twierdząc, że nie rozwiążą one problemu i spowodują więcej „cierpienia i chaosu”, krytykując jednocześnie osiągnięcia Rwandy w dziedzinie praw człowieka.
Johnson podkreślił jednak, że program nie jest „drakoński i pozbawiony współczucia”.
W przemówieniu wygłoszonym w Kent powiedział, że umowa jest „nielimitowana” i że Rwanda będzie miała „możliwość przesiedlenia dziesiątek tysięcy ludzi w nadchodzących latach”.
Powiedział, że partnerstwo będzie „w pełni zgodne z naszymi międzynarodowymi zobowiązaniami prawnymi”, podkreślając jednocześnie, że Rwanda jest „jednym z najbezpieczniejszych krajów na świecie”.
Podczas wizyty w stolicy Rwandy, Kigali, Priti Patel powiedziała, że Home Office jest przygotowane na wyzwania prawne, oskarżając prawników o „wyłudzanie pieniędzy od brytyjskiego podatnika”.
Stephanie Boyce, prezes Law Society of England and Wales, ostrzegła, że istnieją „poważne wątpliwości” co do tego, czy plany są zgodne z prawem międzynarodowym.
„Szczególnie rozczarowujące jest to, że w tym tygodniu rząd powtarza mylne sugestie, że wyzwania prawne są motywowane politycznie.” „Jeśli Rząd chce uniknąć przegranych spraw sądowych, powinien działać zgodnie z obowiązującym prawem”.
Stephanie Boyce, the president of the Law Society of England and Wales
Posłanka Partii Pracy Nadia Whittome, która uczestniczyła w proteście przed siedzibą Home Office, powiedziała, że „niesamowita” frekwencja pokazała, że rząd „źle ocenił nastroje w kraju” w tej sprawie. Powiedziała:
„Myślę, że reakcja ludzi na uchodźców z Afganistanu, z Ukrainy… ludzie w tym kraju byli o wiele, wiele bardziej hojni niż ten rząd.” „Myślę, że większość ludzi, których znasz, zgodzi się z tym, że to nie sudański inżynier podniósł ceny energii o 54%. To nie syryjski robotnik pozbył się wszystkich naszych domów komunalnych, a potem nie zbudował już żadnych innych.” „To, że ludzie borykają się z problemami, jest winą tego rządu. Ludzie nie mają takiego życia, na jakie zasługują”.
Przywódca Partii Pracy Sir Keir Starmer nazwał plany „niewykonalnymi”, „wymuszonymi” i próbą odwrócenia uwagi od faktu, że Johnson został ukarany grzywną za złamanie własnych przepisów dotyczących pandemii.
Przyjmuje się, że umowa z Rwandą jest w rzeczywistości nowym porozumieniem w sprawie deportacji, na mocy którego osoby uznane przez rząd za niedopuszczalne w świetle brytyjskich przepisów azylowych zostaną przeniesione do innego kraju.
Uważa się, że rząd wschodnioafrykański rozpatrzy wnioski, a ci, którym się powiedzie, otrzymają status uchodźcy rwandyjskiego.
Różniłoby się to od planów zamorskiego rozpatrywania wniosków azylowych w Wielkiej Brytanii, co oznaczałoby wysyłanie migrantów do innego kraju lub miejsca na czas rozpatrywania ich wniosków, a następnie odsyłanie ich po zatwierdzeniu.
