Kiedy Martin Johnson po raz pierwszy zaczął biegać wzdłuż słynnej londyńskiej Tamizy, była to jego trasa do pracy.
Szybko zaczynasz budować swoją wytrzymałość” – mówi skromnie 38-letni Johnson. Wspomina, jak zamiana metra na buty do biegania wydawała mu się świetnym sposobem na włączenie ćwiczeń do swojego życia, po tym jak po 30-tce został ojcem, a jego sprawność fizyczna spadła.
Zaledwie rok później, w 2018 roku, Johnson przebiegł swój pierwszy bieg ultra, Thames Trot. Latem ubiegłego roku został najszybszą osobą, która kiedykolwiek przebiegła cały 184-milowy szlak Thames Path National Trail. Trasa biegnie z Woolwich w południowo-wschodnim Londynie do źródła rzeki, Thames Head w Gloucestershire. Pobił poprzedni FKT (fastest known time) wynoszący 40 godzin i 47 minut, pokonując go w 38 godzin 35 minut.
Jego historia została przekształcona w film. Patagonia nakręciła Run To The Source, wyreżyserowany przez czarnoskórego brytyjskiego dokumentalistę Matthew Kaya. Daje widzom wgląd w niekiedy „brutalne” realia podejmowania się biegów ultra, czułe chwile wsparcia, dumy i poświęcenia Johnsona, jego rodziny i wszystkich osób zaangażowanych w dotarcie do mety, a także czystą siłę reprezentacji.
Johnson powiedział: „Chcieliśmy opowiedzieć historię i zainspirować naszą społeczność”.
Sens przynależności
Johnson wspomina, że na początku swojej przygody z biegami trailowymi i ultra, często był jedynym czarnoskórym biegaczem na linii startu. Zaangażował się w Black Trail Runners (BTR), grupę społeczną i kampanijną, która „dąży do zwiększenia integracji, uczestnictwa i reprezentacji osób czarnoskórych w biegach trailowych”. Johnson, wyjaśniając, dlaczego grupy takie jak ta są tak ważne, mówi:
„Poza samym wpływem, jaki na motywację ma widok innych ludzi, którzy wyglądają tak samo jak ty, wykonujących daną czynność, wiele przestrzeni wiejskich jest postrzeganych i prezentowanych jako przestrzenie białej klasy średniej, co może wpływać na to, czy osoby o innym niż białe pochodzeniu czują się w nich bezpiecznie, i zmniejsza ich poczucie przynależności do tych przestrzeni.” „W rzeczywistości jest to często wymieniane jako główny powód, dla którego osoby z tych grup nie angażują się w zajęcia na świeżym powietrzu”.
„Grupy takie jak Black Trail Runners tworzą bezpieczne przestrzenie dla nowych społeczności, które chcą wyjść na zewnątrz lub zaangażować się w nowe aktywności, a przede wszystkim nauczyć się potrzebnych umiejętności. Wyposażanie nowych grup w umiejętności nie tylko zwiększa ich radość z aktywności, ale pomaga [ludziom] budować pewność siebie i „utrzymać się na powierzchni”, przyczyniając się do głębszego poczucia przynależności”.
To poczucie przynależności jest kluczowym elementem tego, co oznacza „czuć się bezpiecznie” w pewnych przestrzeniach – nie chodzi tu tylko o ryzyko jawnej krzywdy fizycznej. Chociaż w ostatnich latach było wiele tragicznych przykładów, że to także pozostaje istotnym problemem – wyzwanie Johnsona miało miejsce w rocznicę zabójstwa George’a Floyda w USA.
Johnson dodaje, że chodzi również o „nagłaśnianie historii”, „zapewnienie, że ich społeczności są widziane i słyszane” oraz prowadzenie kampanii „w celu wpłynięcia na politykę i zmiany systemowe w organizacjach, które zarządzają aktywnością na świeżym powietrzu”.
Głębsze znaczenie
W filmie opowiada, że zdecydował się wystartować w Londynie. Wybór biegu „na wieś” miał głębsze znaczenie symboliczne – coś, co było mu bliskie, gdy na późniejszych etapach wyzwania sytuacja stawała się trudna. Podmokłe łąki sprawiły, że Johnson musiał zmierzyć się z najtrudniejszymi warunkami w momencie, gdy jego stopy i nogi były już zmęczone; wpłynęło to na jego tempo i były momenty, gdy ukończenie biegu w rekordowym czasie wydawało się niepewne (choć w końcu ustanowił nowy FKT, Johnson nie osiągnął swojego pierwotnego celu).
„Fizyczne wyzwanie okazało się znacznie trudniejsze, niż się spodziewałem. Po raz pierwszy odkąd zacząłem biegać na ultradystansach, moje ciało zaczęło zawodzić, problemy z kolanami i łydkami od 130 mil, w połączeniu z niekorzystnymi warunkami pod stopami spowodowanymi przez nietypowe zalewanie. Musiałem zaakceptować, że mój docelowy czas nie zostanie osiągnięty.” „Choć byłem rozczarowany, widząc uciekający czas, zawsze chodziło o coś więcej niż czas i FKT.” „Od samego początku miałem jasność, że ukończę tę podróż, niezależnie od tego, jak długo będzie trwała i jak trudna się okaże. W trudnych okresach na pewno dużo myślałem o wspólnocie”.
Jest jednak szczery, jeśli chodzi o „emocjonalny comedown”. Ponieważ nie udało mu się osiągnąć celu, Johnson „nie czuł się godny etykiety FKT” i początkowo obawiał się, że „zawiedzie społeczność”.
„Z czasem, widząc wpływ, jaki bieg i moja historia wywarły na społeczność BTR i nie tylko, zaakceptowałem i przyjąłem do wiadomości wynik oraz doceniłem to, czego doświadczyłem i co osiągnąłem.” „Pojawiały się osoby, które dziękowały mi lub dawały znać, że to zainspirowało je do zapisania się na wyścig, pójścia pobiegać lub dołączenia do BTR. To przypomniało mi, o co w tym wszystkim chodzi”.
