Taryfa Hopper była obietnicą wyborczą burmistrza Sadiqa Khana, aby uczynić autobusy bardziej przystępnymi dla londyńczyków.
Taryfa Hopper umożliwia nieograniczone podróżowanie autobusami i tramwajami TfL w ciągu 60 minut od pierwszego odbicia karty Oyster lub karty zbliżeniowej. Jednak w 2016 r. wprowadzono mało znaną technikę, która pozwoliła zaoszczędzić londyńczykom jeszcze więcej pieniędzy.
Kiedy po raz pierwszy opracowano taryfę Hopper, była to zupełnie nowa taryfa. Pojawiły się obawy, że mogą wystąpić problemy z zazębianiem czasu. TfL martwiło się, że może otrzymać napływ skarg, jeśli niezsynchronizowane zegary w sieci podadzą różne godziny w tym samym czasie.
Postanowiono dać pasażerom autobusów i tramwajów dodatkowe 10 minut bufora, aby uniknąć tego zamieszania. Oznaczało to, że taryfa Hopper, choć oficjalnie trwała 60 minut, w rzeczywistości umożliwiała podróż przez 70 min. Pięć lat później TfL było usatysfakcjonowane – wszyscy rozumieją taryfę Hopper, nie było skarg na niezsynchronizowane zegary, a pasażerowie generalnie trzymali się początkowych, reklamowanych 60 minut.
Od marca TfL zdecydowało się skrócić okres buforowy o 80 procent do zaledwie dwóch minut. Oznacza to, że taryfa Hopper pozwala teraz na podróż tylko przez 62 minuty, a nie 70.
Zmiana nigdy nie była reklamowana, ponieważ reklama TfL i oficjalne komunikaty stwierdzają tylko, że taryfa Hopper i tak trwa 60 minut, co pozostało bez zmian. 68-minutowa podróż kosztuje teraz 3,10 GBP zamiast 1,55 GBP, co oznacza wzrost o 100 procent.
