Londyńskie metro pozwala na ponad miliard podróży każdego roku. Ale kiedy ponad 150 lat temu po raz pierwszy rozpoczęto montaż wielkiej kolei podziemnej, działała ona w zupełnie inny sposób. Po pierwsze, nie było pociągów elektrycznych. W tamtych czasach pierwsze linie obsługiwały pociągi parowe, które do dziś odcisnęły swoje piętno na mieście.
Dla kogoś, kto po prostu idzie po Leinster Gardens w Bayswater, nie ma nic dziwnego. Pomimo tego, że 2 budynki wyglądają tak samo jak pozostałe, okna zdradzają, że takie nie są. Zamiast szyb w oknach, z ulicy widać tylko pomalowany tynk. W rzeczywistości nie tylko okna są fałszywe, ale cały budynek. Numery 23 i 24 to nieprawdziwe domy. To tylko fasady budynków.
Za nimi znajduje się wyeksponowany odcinek linii Metropolitan. Ten dziwaczny podstęp miał obejmować niezbędną część funkcjonowania pociągów metra pod koniec XIX wieku. Pociągi parowe obsługiwały linię Metropolitan Line, która biegnie pod Leinster Gardens i była zasilana węglem. Pomimo urządzeń zwanych kondensatorami, które uniemożliwiały zadymienie tuneli, silniki musiały gdzieś wypuścić opary. Dlatego potrzebna była sekcja na świeżym powietrzu.
Tutaj można było wypuścić dym i skropliny, które nagromadziły się na długich podziemnych odcinkach. Ponieważ Leinster Gardens było szykowną częścią miasta, ludzie budujący kolej nie chcieli zmienić charakteru ulicy. Zamiast tego zbudowano fasadę, aby ukryć machinacje Metropolitan Railway (później przekształconej w linię Metropolitan), która biegła pod nimi. Idąc Porchester Terrace, można zobaczyć tył fasady i otwarty odcinek linii kolejowej.
