Stacja Waterloo jest największą w Wielkiej Brytanii, a także najbardziej ruchliwą, z blisko 87 milionami ludzi przejeżdżających przez nią każdego roku. Słynie również z Leake Street Arches, gdzie eklektyczne i szalenie kolorowe graffiti przekształciło przyziemny tunel.
Pozostałe arkady, które tworzą część stacji, są domem dla firm, restauracji, a nawet kawiarenki z grami planszowymi – pokazując, co można zrobić z odrobiną wolnego miejsca. Jednak wiele osób nie wie, że pod stacją Waterloo kryje się rozległa sieć arkad, dziś niedostępnych dla zwiedzających.
Rob Lordan, pisarz i miłośnik historii Londynu, miał szczęście odwiedzić przepastne głębiny w 2019 roku i zrobił niesamowite zdjęcia tego, co czai się poniżej. Waterloo powstało w 1848 roku i zostało zbudowane jako przedłużenie dworca kolejowego Nine Elms, który w latach 30. XIX wieku był londyńskim Terminusem. Arkady wzdłuż niej są przesiąknięte własnymi indywidualnymi historiami.
Na przykład Arch 103 na Tinworth Street zostanie zapamiętany z dużo mroczniejszego powodu, ponieważ 12 sierpnia 1966 Harry Roberts i jego gang zastrzelili trzech policjantów, a ich furgonetka została ukryta w tym łuku. Pozostałe arkady były przydatne w zapobieganiu zatonięciu Waterloo na bagnach. W latach 30. i 40. sieć arkad była nadal w użyciu, ponieważ biura i przechowalnie zapewniały sprawne funkcjonowanie stacji; teraz są zamknięte dla publiczności i porzucone.
Lordan wyjaśnia: „Podczas pierwszej wojny światowej obszar pod terminalem został ufortyfikowany, aby zapewnić przechowywanie ważnych dokumentów rządowych – ma to sens, ponieważ Whitehall i Houses of Parliament znajdują się naprzeciwko stacji”. Następnie Rob zabiera nas do dawnego schronu przeciwlotniczego z czasów II wojny światowej.
Możemy zobaczyć kilka starych kabin toaletowych, głównie dla męskiego personelu, który pracował pod ziemią, jest także kabina dla pracownic. O dziwo, Rob Lordan znalazł podczas swojej podróży dwie stalowe wanny, które byłyby używane przez personel. Wyjaśnia, w jaki sposób podziemna sieć funkcjonowała również jako „centrum społeczne” z barami i strefami rekreacyjnymi, w których pracownicy mogli się spotkać i zrelaksować po ciężkim dniu pracy.
Jeden z takich obszarów miał pełnowymiarowy stół do snookera, był także pełnowymiarowy ring bokserski.
Na koniec Rob Lordan zwraca uwagę na fascynujący znak za stołem bilardowym, który brzmi: „należy nosić ochraniacze słuchu”. Dotyczyło to personelu kolejowego klubu strzeleckiego, który funkcjonował do lat 80. XX wieku.
