Jest to najważniejsze święto dla chrześcijan, które etymologicznie oznacza „przejście”. Data Wielkanocy jest ruchoma, związana z wiosenną pełnią księżyca.
Wielkanoc jest zwieńczeniem Triduum Paschalnego, centrum i sercem całego roku liturgicznego. Jest to najbardziej uroczyste święto religii chrześcijańskiej, które kontynuuje Oktawę Wielkanocy i wielkanocny okres liturgiczny, trwający 50 dni, od Wniebowstąpienia do Zesłania Ducha Świętego.
Co oznacza słowo „Wielkanoc”?
Pochodzi z greckiego: pascha, z kolei z aramejskiego pasah i oznacza „przejść”, stąd „przejście”.
Chrześcijańska Pascha ma znaczenie zarówno dosłowne, jak i metaforyczne. Upamiętnia zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, a więc celebruje zarówno przejście ze śmierci do życia, jak i przejście z niewoli grzechu do prawdziwej i autentycznej wolności, jaką daje odkupienie.
Dlaczego data Wielkanocy jest ruchoma?
Data Wielkanocy jest ruchoma, ponieważ jest związana z wiosenną pełnią księżyca. Na Soborze Nicejskim w 325 r. ustalono, że święto obchodzone będzie w niedzielę po wiosennej pełni księżyca. Obecnie święto przypada między 22 marca a 25 kwietnia.
Ponieważ jest to święto ruchome, wyznacza ono datę innych związanych z nim uroczystości, takich jak Wielki Post, Wielki Tydzień, Wniebowstąpienie, Zesłanie Ducha Świętego. Kościół nakłada na katolików obowiązek przestrzegania przykazania paschalnego, tzn. spowiadania się i przyjmowania Eucharystii przynajmniej raz w okresie wielkanocnym.
Liturgia Wigilii Paschalnej
W tę noc Kościół świętuje Zmartwychwstanie Chrystusa, udzielając chrztu nowym chrześcijanom i prosząc tych, którzy już nimi są, o odnowienie wszystkich zobowiązań przyjętych na chrzcie. Wigilia Paschalna to celebracja kompleksowa i jednolita, która odbywa się w czterech następujących po sobie momentach: 1) Liturgia Światła; 2) Liturgia Słowa; 3) Liturgia chrzcielna; 4) Liturgia eucharystyczna. Obrzęd odbywa się w nocy, symbol ludzkości, która bez Chrystusa pogrążona jest w ciemnościach niewiedzy i błędu, grzechu i śmierci.
Tradycja związana z jajkami
Dla wielu ludzi Wielkanoc sprowadza się dziś do rytuału wymieniania się czekoladowymi jajkami, który w rzeczywistości jest całkiem świeży. Jednak już od czasów starożytnych jajko było uważane za symbol życia. Chrześcijaństwo przejęło te tradycje, dostosowując je do perspektywy Chrystusa zmartwychwstałego: jajko przypomina kamień i wydaje się bezwładne, tak jak grób; jednocześnie jednak zawiera nowe życie, symbolizując w ten sposób zmartwychwstanie Chrystusa.
W średniowieczu w okresie wielkanocnym rozpowszechnił się zwyczaj obdarowywania się prawdziwymi jajkami, ozdobionymi rysunkami lub dedykacjami. Stąd, w XIX wieku, złotnik Carl Fabergé (1846-1920) wpadł na pomysł wykonania bogatych jajek dla carów Rosji Aleksandra III (1845-1894) i Mikołaja II (1868-1918).
Moda na czekoladowe jajka zapanowała dopiero w XX wieku, choć być może wywodzi się ona z prototypów wykonanych w XVIII wieku przez mâitres chocolatiers z Turynu.
Znaczenie Świąt Wielkanocnych
Jezus Chrystus zgodził się wypełnić wolę Bożą, ofiarowując siebie jako baranka ofiarnego, biorąc na siebie grzechy świata, odkupił całą ludzkość. Jednocześnie uczył ludzi wszystkich czasów, że sensem Wielkanocy, najgłębszym sensem tego święta jest miłość: miłość tak ogromna, tak czysta, tak absolutna, że stała się bezwarunkowym i bezinteresownym darem, wciąż rozbrzmiewającym, po dwóch tysiącach lat, w świecie, który być może dzięki epidemii odkrywa duchowość na nowo.
