Od 1000 lat stoi u stóp London Bridge, służąc mieszkańcom Southwark.
Po wybudowaniu pierwszego średniowiecznego mostu, prawdopodobnie w połowie lat 90. (990), droga, którą znamy jako Borough High Street, działała jak ważna arteria łącząca Londyn – otoczoną murami metropolię po północnej stronie rzeki – do portów i miast południe, co czyni go magnesem dla rolników, piekarzy, piwowarów i rybaków, którzy chcą sprzedać swoje towary podróżnym. Do lat siedemdziesiątych 1270 obecność tych straganiarzy przy drodze, na gruntach należących do korony, powodowała silną konkurencję na londyńskich rynkach i powodowała znaczne rozdrażnienie władz miasta, które zareagowały, zakazując obywatelom wjazdu do Southwark, aby kupić „kukurydzę”, bydło lub inne towary.
Wszelkie niezadowolenie zostało złagodzone w 1406 r., kiedy Henryk IV udzielił Londynowi „oznaczenia chleba, wina, piwa i innych produktów spożywczych”, które były przedmiotem obrotu na Borough Market i całkowicie zaspokojone w kwietniu 1550 r., kiedy Edward VI sprzedał City (dzielnica Londynu) kontrolę nad Southwark za 1000 funtów, tworząc cudownie nazwany Ward of Bridge Without, w którego sercu stał ten ruchliwy bazar.
Rycina z 1616r. pokazuje, że kupcy układają towary w cieniu wielkiej bramy London Bridge, na szczycie której kołyszą się odcięte głowy 18 „zdrajców”, posadzonych na kolcach. Handlowcy byli nadzorowani przez komorników, którzy kontrolowali ceny, sprawdzali towary i pobierali opłaty. Sprzedawcy ryb byli najbliżej mostu, a za nimi rzeźnicy drobiu z okolic, wytwórcy płatków owsianych, owocnicy i sprzedawcy ziół, a następnie miejscowi piekarze. Kolejny zestaw rozporządzeń zrównał wszystkich w zupełnie innej kolejności, z dodatkowym zastrzeżeniem, że sprzedawcom ryb nie wolno usiąść.
W epoce przed mrożeniem, mięso było wprowadzane na rynek zarówno w całości, jak i bardzo żywe, więc drażliwe kozy i wędrujące bydło były stałym zagrożeniem. Jedno rozporządzenie próbowało zmusić rzeźników do zaprzestania wchodzenia do lokalnych sklepów lub rzeźni z wołami lub krowami „które są tak dzikie, że nie wejdą, ale uciekną (jak to często bywa)”.
Tutaj kupisz bilet do Borough Market w promocyjnej cenie >>
W końcu miasto zmęczyło się tym, że jedyna południowa droga do Londynu została całkowicie zablokowana przez piekarzy i woły. W 1754 r. Parlament uchwalił projekt, o zaprzestaniu do 25 marca 1756 r.
Zaskoczeni tym nakazem lokalni mieszkańcy złożyli petycje o pozwolenie na otwarcie nowego rynku z dala od głównej ulicy, niezależnie od miasta. Parlament wyraził zgodę na założenie nowego rynku przez parafian kościoła św. Zbawiciela i pozostawienie własnością na użytek wspomnianej parafii na zawsze. Parafianie zgromadzili 6000 funtów i kupili obszar zwany Trójkątem. W lutym 1756 r. zamieszczono reklamy informujące, że „zaplecze rynku przygotowuje się teraz na tyłach Trzech Koron”. Borough Market znalazł nowy dom.
W XIX wieku charakter rynku – wcześniej zajęty, ale parafialny – szybko ewoluował. Kierując się urbanizacją, boomem ludności i pojawieniem się kolei (której gałąź zbudowano w połowie rynku w 1862 r.), dzielnica została przekształcona w kluczowe centrum handlu hurtowego owocami, warzywami i nie tylko.
W połowie lat 30. XX w. wynajęto 188 stoisk dla 81 kupców w centralnej części rynku, z kolejnymi 203 straganami na obrzeżach obsługiwanymi przez indywidualnych rolników. Handel odbywał się przez całą noc i do następnego dnia. Jak napisano w jednym z przewodników z lat 50. XX wieku, należy odwiedzić Borough Market, żeby zobaczyć na własne oczy jak ogromny wpływ ma na gospodarkę lokalną.
Status Borough Market jako hurtowego centrum został częściowo sabotowany przez budowę ogromnego rynku New Covent Garden w latach 70. XX wieku, ale głównie przez nieustanny rozwój supermarketów, które poprzez wyeliminowanie niezależnych warzywniaków zniszczyły cały ekosystem, w którym rynek prosperował. Jego upadek był szybki i smutny.
W latach 90. kilka pionierskich rzemieślniczych firm spożywczych zaczęło przeprowadzać się do opuszczonych magazynów w okolicy. W 1998 r. dwóch z tych nowoprzybyłych – Neal’s Yard Dairy i Brindisa – i Turnips, przyszłościowy hurtownik owoców i warzyw, zaczęli otwierać swoje drzwi przed okazjonalną „sprzedażą magazynową”. Później tego samego roku na rynku odbyły się trzydniowe targi Food Lovers, które zgromadziły około 50 najlepszych brytyjskich producentów żywności. Wydarzenie to było ogromnym sukcesem, a wielu handlowców sprzedało się w ciągu kilku godzin.
Te wyraźne dowody popytu publicznego doprowadziły do decyzji powierników o utrzymaniu regularnego miesięcznego rynku detalicznego, do którego dołączają brytyjscy handlowcy oferujący produkty z całego świata. Wkrótce stało się to cotygodniową sprawą. W mgnieniu oka Borough Market stał się międzynarodową instytucją, otwartą sześć dni w tygodniu, tak tętniącą życiem i istotną jak nigdy przed tysiącami lat u stóp London Bridge.
Tutaj pozostanie, nie tylko przez lata, a nawet przez stulecia, ale – jak wyjaśniła konstytucja z XVIII wieku – na zawsze.
Website:
www.boroughmarket.org.uk
Location:
8 Southwark St,
SE1 1TL, London
Map:
https://goo.gl/maps/qrGzKr5YnyNGyw8E9
