W szczytowym okresie zimnej wojny Londyn żył pod groźbą ataku nuklearnego. Rozprowadzano filmy i ulotki informacyjne, w których informowano ludzi, co robić, gdyby doszło do najgorszego. W domach kultury odbywały się spotkania, na których władze starały się uspokoić społeczeństwo.
Jednak obecnie niektóre z utworzonych wówczas bunkrów atomowych zaczęły rdzewieć, część z nich została otwarta jako obiekty turystyczne. Niektóre ze wskazówek, co mieszkańcy Londynu mieliby robić w razie wybuchu bomby atomowej, można znaleźć, jeśli wystarczająco uważnie poszuka się w dokumentach.
Według Outrider, strony internetowej stworzonej w celu obliczenia skutków wybuchu nuklearnego, bomba uderzająca dziś w centrum Londynu spowodowałaby 280 163 ofiary śmiertelne i 671 777 rannych. W wyniku wybuchu wytworzyłoby się intensywne ciepło, które spowodowałoby katastrofalne szkody dla wszystkich osób znajdujących się w jego promieniu. Poszkodowani doznaliby poważnych lub śmiertelnych poparzeń trzeciego stopnia.
Ciepło rozciągnęłoby się na odległość 125 km, a w jego promieniu zapaliłyby się drewno, ubrania, papier i tworzywa sztuczne. Nawet poza tą granicą ciepło byłoby wystarczająco intensywne, aby spowodować poparzenia pierwszego i drugiego stopnia. Co zatem zrobiliby mieszkańcy Londynu w takiej sytuacji kryzysowej i jaką pomoc i porady mogliby otrzymać – jeśli w ogóle by je otrzymali?
Dokumenty planistyczne sugerują, że w przypadku ataku premier, wyżsi urzędnicy państwowi i MOD koordynowaliby krajową strategię reagowania, podczas gdy samorządy lokalne dbałyby o to, co dzieje się na ich własnym terenie.
Istnieje niewiarygodnie złożona seria protokołów i procedur, których należy przestrzegać. Przykładem może być londyńska dzielnica Hillingdon, która ma szczegółowe plany postępowania w sytuacji awaryjnej, w tym w przypadku katastrofy radiacyjnej.
Z dokumentów wynika, że rada posiada kilku kluczowych pracowników, którym przydzielono zadania związane z reagowaniem w sytuacjach kryzysowych.
Jeden z wyższych urzędników rady został mianowany „Gold”, aby kierować działaniami i przewodniczyć „Gold” emergency response group. W celu koordynacji działań rady zostałoby otwarte Borough Emergency Control Centre (BECC). Byłyby również otwarte lokalne centra kryzysowe, aby wspierać osoby dotknięte katastrofą.
Rada prowadziłaby ośrodek wypoczynkowy, w którym zdrowe osoby ewakuowane ze swoich domów mogłyby spotykać się i zbierać informacje. Powstałoby centrum dla ocalałych, gdzie policja i inne służby mogłyby udzielać wstępnych informacji i wsparcia w bezpośrednim następstwie zdarzenia.
Zostałoby otwarte centrum przyjęć dla rodzin i przyjaciół, utworzone przez Metropolitan Police we współpracy z jedną lub kilkoma gminami londyńskimi i przy wsparciu NHS. Pomogłoby to w łączeniu przyjaciół i krewnych z osobami, które przeżyły, zapewniając miejsce, w którym policja mogłaby rejestrować zapytania o osoby zaginione i zbierać informacje, które mogą pomóc w prowadzeniu dochodzenia.
Humanitarian Assistance Centre stanowiłoby centralny punkt pomocy humanitarnej dla osób i rodzin pogrążonych w żałobie, ocalałych i społeczności dotkniętych katastrofą. Wysiłki te byłyby oczywiście wspierane przez wojsko, służby ratownicze i NHS, które odgrywają kluczową rolę w leczeniu ofiar, poszukiwaniu i odnajdywaniu ocalałych oraz gaszeniu pożarów.
Jeśli chodzi o porady dotyczące tego, co poszczególne rodziny mogłyby zrobić w przypadku wybuchu jądrowego, to wydaje się, że rząd nie publikuje obecnie takich wytycznych. Rząd amerykański jest znacznie bardziej otwarty i na swojej stronie internetowej zamieszcza następujące szczegółowe wskazówki:
- Aby uniknąć promieniowania, wejdź do najbliższego budynku. Najlepsze są budynki murowane lub betonowe.
- Zdejmij skażoną odzież i wytrzyj lub umyj niechronioną skórę, jeśli przebywałeś na zewnątrz po pojawieniu się opadu. Środek do dezynfekcji rąk nie chroni przed opadem. Jeśli to możliwe, unikaj dotykania oczu, nosa i ust. Nie stosować chusteczek dezynfekujących na skórę.
- Idź do piwnicy lub do środka budynku. Trzymaj się z dala od ścian zewnętrznych i dachu. Staraj się zachować odległość co najmniej sześciu stóp między sobą a osobami, które nie są członkami Twojego gospodarstwa domowego. Jeśli to możliwe, zakładaj maskę, jeśli znajdujesz się w schronieniu z osobami, które nie są członkami Twojego gospodarstwa domowego. Dzieci poniżej 2 roku życia, osoby mające problemy z oddychaniem oraz osoby, które nie są w stanie samodzielnie zdjąć maski, nie powinny jej nosić.
- Pozostań w domu przez 24 godziny, chyba że lokalne władze wydadzą inne instrukcje. Kontynuuj praktykowanie dystansu społecznego, nosząc maskę i zachowując odległość co najmniej 6 stóp od osób spoza gospodarstwa domowego.
- Rodzina powinna pozostać na swoim miejscu. Odnajdziecie się później, aby uniknąć narażenia na niebezpieczne promieniowanie.
- Trzymaj zwierzęta domowe w środku.
Jeśli chodzi o rząd centralny, w dokumencie zatytułowanym JSP 471: Defence Nuclear Emergency Response określono, jakie działania zostaną podjęte w przypadku kryzysu jądrowego.
Odbyłyby się spotkania wieloagencyjne, podczas których departamenty rządowe, służby ratunkowe i szefowie sił zbrojnych spotykaliby się razem, aby zaplanować dalsze działania. Na szczeblu lokalnym grupy te nazywane są Strategic Coordinating Groups i prawdopodobnie spotykałyby się w lokalnych komisariatach policji. W spotkaniach tych uczestniczyliby wysocy rangą przedstawiciele Ministry of Defence.
Londyn znajdowałby się pod ogólną kontrolą wyższego dowódcy British Army, podczas gdy na szczeblu centralnym rządowy Cabinet Office Briefing Rooms COBR committee oraz Recovery Committee złożony z ministrów lub urzędników planowałby reakcję na kryzys z bunkrów obrony jądrowej. Scientific Advisory Group for Emergencies (SAGE) zapewniałaby doradztwo naukowe i techniczne w celu wspierania rządowych procesów decyzyjnych w sytuacjach nadzwyczajnych.
Przygotowywane byłyby oświadczenia prasowe, w których przekazywanoby mediom aktualne informacje o rozwoju sytuacji kryzysowej. Wszystkie dokumenty można znaleźć w Internecie, ale są one niezwykle skomplikowane, a w razie kryzysu rząd musiałby udostępnić informacje szybko i łatwo.
