Wszyscy słyszeliśmy o Great Fire of London, który wybuchł w 1666 r., ale nie wszyscy wiedzą, że 82 lata temu miał miejsce drugi Wielki Pożar Londynu.
Drugi pożar miał miejsce w 1940 r. podczas II wojny światowej i omal nie doprowadził do spalenia jednego z najbardziej kultowych budynków Londynu.
W nocy 29 grudnia tego roku 136 niemieckich samolotów przeprowadziło nalot, zrzucając na miasto około 100 000 bomb. Większość zrzuconych bomb stanowiły małe bomby zapalające, które wylądowały w miejscach o charakterze niemieszkalnym. Jedna z nich wylądowała na St Paul’s Cathedral, przebijając jej kopulasty dach.
Bomby wywołały około 1500 pożarów w całym Londynie. Amerykański korespondent, który relacjonował nalot, wysłał depeszę do swojego biura w USA, w której napisał: „Rozpoczął się drugi Great Fire of London”.
Jednym z niemieckich celów była główna magistrala wodociągowa, która utrudniała strażakom wykorzystanie wody do gaszenia pożarów. Niski poziom wody w Tamizie sprawił, że strażacy nie mogli wykorzystać rzeki jako źródła wody.
Silny wiatr utrudniał działania mające na celu powstrzymanie rozprzestrzeniania się pożaru. Zginęło w nim 160 osób, w tym 12 strażaków. Strażak Sam Chauveau, który był świadkiem zdarzenia, powiedział:
„Kiedy skończyliśmy walczyć z pożarami na dachu [Stock] Exchange, niebo, które na początku było czarne jak heban, zmieniło kolor na żółto-pomarańczowy”.
„Wyglądało to tak, jakby był tam ogromny krąg ognia, obejmujący również St Paul’s churchyard”.
Około godziny 21:00 na katedrę i jej otoczenie spadło 28 bomb zapalających. Premier Winston Churchill natychmiast wysłał straż pożarną, która miała patrolować teren wokół St Paul’s z rozkazem: „Paul’s musi być uratowany za wszelką cenę”.
Jedna z bomb zapalających utknęła na dachu St Paul’s i spowodowała topnienie kopuły. Na szczęście później bomba odczepiła się i wylądowała na podłodze Stone Gallery, zapobiegając dalszym nieodwracalnym uszkodzeniom. Strażacy z okolicy szybko przykryli ją workiem z piaskiem, ratując w ten sposób budynek. Amerykański reporter Ernie Pyle przedstawił następujące zeznania naocznych świadków:
„Różowobiały dym uniósł się w górę w postaci wielkiej chmury, a z niej stopniowo wyłonił się kształt – początkowo tak niewyraźny, że nie byliśmy pewni, czy dobrze widzimy – gigantycznej kopuły St Paul’s Cathedral.” „ St Paul’s był otoczony ogniem, ale przetrwał. Stał tam w swoich ogromnych rozmiarach – stawał się powoli coraz wyraźniejszy, tak jak przedmioty nabierają kształtów o świcie. Był jak obraz jakiejś cudownej postaci, która pojawia się przed głodnymi pokoju żołnierzami na polu bitwy”.
