The Monument stoi na skrzyżowaniu Monument Street i Fish Street Hill w City of London. Został zbudowany w latach 1671–1677, aby upamiętnić wielki pożar Londynu i świętować odbudowę miasta.
The Monument – historia pożaru
Pożar zaczął się w domu piekarni na Pudding Lane w niedzielę 2 września 1666 r., a ostatecznie zgasł w środę 5 września po zniszczeniu większej części miasta. Mimo niewielkiej liczby ofiar śmiertelnych, pożar spowodował zatrzymanie wszelkiej działalności, która pochłonęła lub poważnie uszkodziła tysiące domów, setki ulic, bramy miasta, budynki użyteczności publicznej, kościoły i katedrę św. Pawła. Jedynymi budynkami, które przetrwały częściowo, były te zbudowane z kamienia, takie jak St. Paul’s i Guildhall.
W ramach przebudowy postanowiono wznieść stały pomnik Wielkiego Ognia w pobliżu miejsca jego rozpoczęcia.
Sir Christopher Wren, geodeta generalny króla Karola II i architekt katedry św. Pawła oraz jego przyjaciel i kolega, dr Robert Hooke, przedstawili projekt Kolumny doryckiej w tradycji antycznej. Opracowali plany kolumny zawierającej 311 stopni, wspornikowe kamienne schody prowadzące na platformę widokową. Zostało to zwieńczone bębnem i miedzianą urną, z której wyłoniły się płomienie, symbolizujące Wielki Ogień. Pomnik, jak się go nazywa, ma 61 metrów wysokości – dokładna odległość między nim a miejscem na Pudding Lane, gdzie wybuchł pożar.
Kolumna została ukończona w 1677 r. i zgodnie z pierwotną intencją Wrena była początkowo wykorzystywana jako miejsce niektórych eksperymentów Towarzystwa Królewskiego, ale wibracje wywołane nieustannym ruchem okazały się zbyt wielkie dla powodzenia tych eksperymentów i zostały przerwane; odtąd pomnik stał się miejscem historycznego zainteresowania, unikalnym w swoim rodzaju, dającym zwiedzającym możliwość spojrzenia na Londyn we wszystkich kierunkach z dużej jak na te czasy wysokości.
W ciągu lat miało miejsce kilka incydentów pod Pomnikiem, niektóre zabawne, niektóre odważne, a niektóre tragiczne.
25 czerwca 1750 r. tkacz William Green, sięgając po balustradę balkonu, aby spojrzeć na orła trzymanego w klatce, przypadkowo stracił równowagę i upadł na śmierć.
W sumie sześć osób popełniło samobójstwo, rzucając się z galerii: John Cradock, piekarz, 7 lipca 1788 r.; Lyon Levi, żydowski kupiec diamentów, 18 stycznia 1810 r.; piekarz imieniem Leander w tym samym roku; Margaret Moyes, córka piekarza, 11 września 1839 r.; Robert Donaldson Hawes, 15-letni chłopiec, 18 października 1839 r.; Jane Cooper, służąca, 19 sierpnia 1842 r. Po tej tragedii budynek tymczasowo zamknięto, a galerię zamknięto w żelaznej klatce.
Pomnik był często remontowany. W maju 1834 r. został całkowicie odnowiony, a złocona urna na szczycie została ponownie pozłocona. W 1954 r. kolumna została oczyszczona parą i usunięto blizny po bombach.
Podczas II wojny światowej w latach 1939–45, kiedy miasto po raz drugi w historii zostało zmiecione ogniem, pomnik został zamknięty dla zwiedzających. Podobnie jak St. Paul’s, pomnik wytrzymał atak, ale otrzymał powierzchowne obrażenia od fragmentów bomb, które uszkodziły bazę. Jedną z pierwszych ciężkich bomb wybuchowych, która spadła na miasto, wylądowała na King Wiliam Street, prawie dokładnie w tej samej odległości na zachód co pożar w piekarni w 1666.
Po zakończeniu działań wojennych pomnik został ponownie otwarty dla publiczności 13 sierpnia 1945 r. i co roku przyciąga tysiące turystów. Całkowita liczba przyjęć w 1962 r. wyniosła 232 450.
Upamiętniając tak doniosłe wydarzenie jak Wielki Ogień Londynu, którego efektem była odbudowa większości miasta, nie jest zaskakujące, że ten wyjątkowy filar z kamienia portlandzkiego jest takim magnesem – nawet dla tych, którzy mieszkają lub pracują w Londynie. Dla turysty lub gościa pomnik jest „koniecznością”, a ci, którzy zdobędą dostęp do publicznej galerii (taras), w pogodny dzień zostaną nagrodzeni niezwykle pięknym i stymulującym widokiem Londynu.
Website:
www.themonument.org.uk
Location:
Fish St Hill,
EC3R 8AH, London
Map:
https://goo.gl/maps/4Zu2FXWSLqraTuVPA
