W ciągu 10 lat obecności Ubera w Londynie z nieznanego start-upu stał się powszechnie znany, a samo słowo stało się nawet czasownikiem. Ale o ile ludzie wiedzą, jak korzystać z aplikacji, to to, jak wygląda praca za kulisami, jest znacznie większą tajemnicą.
Praca jako kierowca może być sama w sobie szaloną jazdą, od przypadkowego przewożenia dilerów narkotyków podczas obchodu po bycie podrywanym przez pasażerów.
66-letnia Sue mieszka w Epsom, ale do niedawna jeździła po stolicy. Teraz opuściła Ubera i zamiast tego jeździ czarną taksówką po swoim rodzinnym mieście.
„Nie widziałam przyszłości [pracując] dla Ubera. Odeszłam dwa tygodnie temu. Nie było w tym żadnych pieniędzy.” „Średnia to funt za milę. Ale oferowano mi pracę za 80p.” „Jednemu facetowi zaoferowano przejazd do Birmingham. 114 funtów! Ale potem trzeba jechać z powrotem.” „To po prostu nie jest tego warte”.
„Ludzie nie zdają sobie sprawy z liczby godzin. Jeśli powiesz im pełną liczbę godzin, to ich zaszokuje.” „Osiem godzin wystarcza na pokrycie kosztów. Po przekroczeniu tego czasu zaczynasz zarabiać.” „I szczerze mówiąc, możesz zarobić tyle samo będąc kierowcą rozwożącym artykuły spożywcze”.
Ze względu na umysłową matematykę, którą kierowcy muszą wykonać przed przyjęciem pracy, są obszary, do których wielu z nich po prostu nie pojedzie, i nie są to rzekomo niebezpieczne osiedla komunalne, których unikają. To centralny Londyn.
„Nikt nie jeździ do centrum. Nie ma z tego żadnej korzyści. Na przedmieściach są puste drogi [i] nie ma opłat.” „Większość kierowców nie wjeżdża do miasta. Na przedmieściach dostaje się więcej pieniędzy, ponieważ taryfy są oparte na odległości. Jeśli praca trwa dłużej z powodu korków, nadal dostajesz taką samą zapłatę.” „Ponadto wszystkie przepisy ruchu drogowego są egzekwowane [w centrum Londynu]. Za zatrzymanie się na żółtym polu grozi mandat w wysokości 65 funtów. W Epsom możesz urządzić sobie tam piknik i nic ci się nie stanie”.
Kierowcy często mają do czynienia z sytuacją, w której wożą dilerów narkotyków.
„Dużo jest wyjazdów z narkotykami. Nie wiesz, dopóki nie powiedzą, że masz tu czekać i znikają za rogiem. Potem wracają i chcą, żeby ich podwieźć do domu.” „Niewiele możesz zrobić. Było jedno na adres w Kingston, który pamiętałam z przeszłości. Po prostu odwołałam przejazd i nie pojechałam.” „Nigdy nie czułam się niebezpiecznie. Jak we wszystkich tych sprawach, chodzi o to, jak na nie zareagujesz. To jak radzisz sobie z ludźmi. Jeśli jesteś agresywny, to dostaniesz to z powrotem”.
W innym incydencie Sue została zaskoczona przez jednego z jej pasażerów.
„Był w dresach, miał około 20 lat. Nie jest to osoba, za którą bym poszła.” „Zapytał, czy mam ochotę na trochę zabawy. Spytał, czy odwiozę go do domu, jeśli osoba, którą odwiedził, wyszła. Odwróciłam się [po tym jak wysiadł z samochodu] i odjechałam”.
