Każdy z nas, londyńczyków, jest trochę inny – to właśnie sprawia, że nasze miasto jest tak fascynujące. Dotyczy to również sposobu poruszania się po naszym systemie transportowym. Wyobraźmy sobie, że podróżujemy z Barking do Ealing Broadway.
Niektórzy z nas mogą zdecydować się na podróż District line, inni mogą skorzystać z National Rail na Fenchurch Street, aby przesiąść się dalej, jeszcze inni mogą przesiąść się na Mile End itd. Krótko mówiąc, ponieważ tak wielu z nas może jechać tak wieloma drogami, Oyster card posiada system, który dba o to, aby nikt z nas nie przesadził.
A gdybyśmy pojechali z Barking, podrzucili paczkę na Fenchurch Street, wypili kawę, wskoczyli z powrotem do metra, postanowili zrobić sobie małą przerwę na Embankment, wysiedli z pociągu na Earl’s Court, aby odebrać telefon, pojechali dalej do Stamford Brook, postanowili wyjść i poopalać się trochę na peronie, wznowili podróż i dotarli mniej więcej trzy godziny później na Ealing Broadway?
Brzmi to jak miła wycieczka, ale oznacza, że zapychasz sieć i w efekcie robisz o wiele więcej niż tylko podróżujesz! Wykonujesz kilka przejazdów, aby w rzeczywistości zrobić różne rzeczy pod pozorem jednego przejazdu, aby zaoszczędzić kilka funtów.
Aby powstrzymać ludzi przed takim postępowaniem, karty Oyster są zaprogramowane w taki sposób, że nakładają na nas kary, jeśli przekroczymy maksymalny czas, jaki według Transport for London (TfL) powinna zająć podróż. W przypadku trasy z Barking do Ealing Broadway, która przebiega przez sześć stref (z 4 do 3, następnie 2, 1, znowu 2 i znowu 3), zdaniem TfL nie powinna ona trwać dłużej niż dwie godziny w dni powszednie przed godziną 19:00, dwie godziny 15 minut w dni powszednie wieczorem i w soboty lub dwie godziny 25 minut w niedziele.
W tym przypadku kara wynosiłaby dwie maksymalne opłaty (do 17,80 GBP), zamiast zwyczajowej opłaty w wysokości 2,90 GBP poza godzinami szczytu lub 4 GBP w godzinach szczytu.
Może się to zdarzyć na linii DLR lub na niektórych stacjach London Overground, gdzie nie ma kasowników.
Pomaga to także zniechęcić ludzi do celowego wybierania najdłuższej możliwej drogi, ponieważ może to być bardziej malownicza podróż.
Wszystkie te niepotrzebne dodatkowe przejazdy zabierają miejsce pasażerom odbywającym zasadnicze podróże i utrudniają planistom transportu dokładne zaplanowanie przyszłego popytu. Ogólnie rzecz biorąc, większość podróży w Londynie musi być zrealizowana w ciągu dwóch godzin. Najdłuższa możliwa podróż w systemie Oyster, przebiegająca przez największą liczbę stref taryfowych (20 stref), może trwać maksymalnie pięć godzin.
Jeśli kara została nałożona nie z Twojej winy, np. z powodu awarii pociągu lub konieczności wzięcia autobusu zastępczego na część podróży, możesz skontaktować się z działem obsługi klienta TfL w celu uzyskania zwrotu pieniędzy. Więc następnym razem, gdy będziesz się ociągał i będziesz jechał cały dzień metrem, aby zobaczyć zabytki, sprawdź bardzo dokładnie swój wyciąg z konta Oyster!
