Po ponad trzech latach opóźnień i sporów o budżet, Elizabeth Line wreszcie dotarła do Londynu – i jest w każdym calu tak imponująca, jak się spodziewano.
Droga od pomysłu do budowy była długa i żmudna dla Transport for London (TfL), Greater London Authority i samych londyńczyków. Otwarcie nastąpiło również w momencie poważnych trudności politycznych dla TfL, które znalazło się w impasie finansowym i stoi w obliczu zamknięcia innych usług, jeśli nie zostanie osiągnięte porozumienie.
Po zjechaniu ruchomymi schodami do przypominającej katedrę przestrzeni, jaką jest Paddington Station, rozwiewają się obawy dotyczące kosztów projektu i jego chaotycznego harmonogramu. To najwyższej klasy doświadczenie transportowe, jakiego Wielka Brytania jeszcze nie widziała.
Prędkość
Najbardziej oczywistą zaletą Elizabeth Line stała się jej niezwykła szybkość.
Trudno uwierzyć, że w ciągu 14 minut można przemieścić się z Paddington do Whitechapel. Podróż Hammersmith and City Line między tymi dwiema stacjami zajmuje obecnie około 35 minut.
Szybka podróż otwiera nowe możliwości. Urzędnicy TfL twierdzą, że już sama łatwość dotarcia do głównych stacji kolejowych, takich jak Paddington czy Liverpool Street, zachęci osoby mieszkające poza Londynem do częstszego podróżowania do stolicy, co z kolei przyczyni się do rozwoju biznesu w centrum miasta.
Dla osób dojeżdżających do pracy Elizabeth Line to marzenie. Przejazd z Tottenham Court Road do Ealing Broadway zajmie 13 minut, a z Paddington do Slough – zaledwie 26 minut. Te nowe odcinki, które mają zostać uruchomione jesienią, w bezprecedensowy sposób połączą przedmieścia Londynu z centrum miasta.
Przejście przez Bond Street przypomina o trudnej przeszłości Elizabeth Line: jest to jedyna nieukończona stacja, która nie zostanie otwarta 24 maja. Oczekuje się jednak, że będzie gotowa do września.
Cisza
Jednym z najbardziej uderzających aspektów Elizabeth Line jest wspaniała cisza.
Nie ma już nieudanych prób rozmowy przy mrożącym krew w żyłach pisku pociągu Central Line, który wjeżdża na swój przystanek; pociągi Elizabeth Line robią tak mało hałasu, że można się w nich naprawdę zdrzemnąć podczas porannej podróży.
Podczas gdy pociągi na innych liniach wydają się hałaśliwie mknąć do następnej stacji, na Elizabeth Line po prostu się ślizgają. Jest to możliwe, jak twierdzi TfL, dzięki pracy nowych pociągów do frezowania szyn i pociągów inżynieryjnych, które będą przeprowadzać prace konserwacyjne na torach.
Eliminują one iskry, ogień i pył powstające podczas szlifowania szyn oraz pozostawiają gładszą powierzchnię – co z kolei zmniejsza niepotrzebny hałas podczas podróży.
Przestrzeń
Wagony Elizabeth Line są przestronne i przewiewne, a każdy pociąg z dziewięcioma wagonami może pomieścić około 1500 osób. Przy długości ok. 200 m są one ponad półtora raza dłuższe niż najdłuższy pociąg metra.
To poczucie przestrzeni osobistej nie dotyczy tylko pociągów Elizabeth Line – stacje są przestronne, eleganckie i łatwo dostępne.
Dyrektor operacyjny TfL, Andy Lord, twierdzi, że Paddington station jest tak duża, że można w niej zmieścić najwyższy budynek Londynu – The Shard. Perony o długości 260 metrów są dwa razy dłuższe niż przeciętne perony stacji metra i są wystarczająco duże, aby obsłużyć nawet najbardziej intensywne godziny poniedziałkowego szczytu.
Kolejną imponującą cechą stacji Crossrail jest obfitość dzieł sztuki, dzięki którym można poczuć się jak w Londynie. „A Cloud Index” Spencera Fincha – spektakularne, 120-metrowe zadaszenie dachu przedstawiające 32 różne rodzaje chmur – spogląda w dół na osoby dojeżdżające do pracy, gdy schodzą ruchomymi schodami na Paddington.
Dzieła sztuki na innych stacjach ukazują różnorodność Londynu. Na Whitechapel seria dwumetrowych kolaży Chantal Joffe przedstawia wielopokoleniowe i wielokulturowe spektrum mieszkańców wschodniego Londynu, którzy prowadzą swoje codzienne życie.
Włączenie sztuki do doświadczeń pasażerów rozjaśnia nawet najbardziej ponury poniedziałkowy poranek i – wraz z serią Poems on the Underground – kontynuuje tradycję TfL przekształcania podróży po Londynie w doświadczenie kulturalne.
Komfort
Również kolorystyka jest imponująca – fioletowe wykończenie siedzeń „Crossrail” płynnie łączy się z biało-liliowym kolorem zewnętrznym pociągu.
Ku uciesze wszystkich, w każdym pociągu będzie można korzystać z sieci WIFI i 4G.
Wprowadzono również ogromne i bardzo potrzebne udogodnienia dla osób niepełnosprawnych – w każdym wagonie wydzielono miejsca dla wózków inwalidzkich, a na każdej stacji wprowadzono bezstopniowe wejścia. To także ulga dla każdego, kto po nocnej imprezie próbował pokonać 193 schody w Covent Garden.
Podsumowując, londyńczycy wsiadający na stacjach Elizabeth Line 24 maja mogą oczekiwać, że zostaną zaskoczeni. Na pierwszy rzut oka widać, że TfL zapewniło dokładnie taką usługę na światowym poziomie, jaką obiecywano nam od dawna.
